گفت پیری مر طبیبی را که من


در زحیرم از دماغ خویشتن

گفت از پیریست آن ضعف دماغ


گفت بر چشمم ز ظلمت هست داغ

گفت از پیریست ای شیخ قدیم


گفت پشتم درد می آید عظیم

گفت از پیریست ای شیخ نزار


گفت هر چه می خورم نبود گوار

گفت ضعف معده هم از پیریست


گفت وقت دم مرا دمگیریست

گفت آری انقطاع دم بود


چون رسد پیری دو صد علت شود

گفت ای احمق برین بر دوختی


از طبیبی تو همین آموختی

ای مدمغ عقلت این دانش نداد


که خدا هر رنج را درمان نهاد

تو خر احمق ز اندک مایگی


بر زمین ماندی ز کوته پایگی

پس طبیبش گفت ای عمر تو شصت


این غضب وین خشم هم از پیریست

چون همه اوصاف و اجزا شد نحیف


خویشتن داری و صبرت شد ضعیف

بر نتابد دو سخن زو هی کند


تاب یک جرعه ندارد قی کند

جز مگر پیری که از حقست مست


در درون او حیات طیبه ست

از برون پیرست و در باطن صبی


خود چه چیزست آن ولی و آن نبی

گر نه پیدااند پیش نیک و بد


چیست با ایشان خان را این حسد

ور نمی دانندشان علم الیقین


چیست این بغض و حیل سازی و کین

ور بدانندی جزای رستخیز


چون زنندی خویش بر شمشیر تیز

بر تو می خندد مبین او را چنان


صد قیامت در درونستش نهان

دوزخ و جنت همه اجزای اوست


هرچه اندیشی تو او بالای اوست

هرچه اندیشی پذیرای فناست


آنک در اندیشه ناید آن خداست

بر در این خانه گستاخی ز چیست


گر همی دانند کاندر خانه کیست

ابلهان تعظیم مسجد می کنند


در جفای اهل دل جد می کنند

آن مجازست این حقیقت ای خران


نیست مسجد جز درون سروران

مسجدی کان اندرون اولیاست


سجده گاه جمله است آنجا خداست

تا دل اهل دلی نامد به درد


هیچ قرنی را خدا رسوا نکرد

قصد جنگ انبیا می داشتند


جسم دیدند آدمی پنداشتند

در تو هست اخلاق آن پیشینیان


چون نمی ترسی که تو باشی همان

آن نشانیها همه چون در تو هست


چون تو زیشانی کجا خواهی برست